vrijdag 26 december 2008

Banana pancakes!

We weten het... het is veel te lang geleden!
Ondertussen zijn we weeral (tijdelijk) gesplitst: Moen zit nu in Bangkok om wat te fotograferen terwijl Mary en ik van Ho Chi Minh City naar Singapore naar Indonesie zijn getrokken...

De zin om text te typen op deze bloedhete dag is vrijwel onbestaand... Dus het worden voornamelijk foto's!

Singapore was een vreemde stad in het Aziatische landschap... veel te clean plus enorm veel Amerika-allures... Bij deze stad (of beter dit mini-land) te zien, besloten we maar onmiddellijk weg te vluchten van de skyscrapers en te hoge prijzen en bijgevolg vlogen we jolijk door naar Jakarta.




Een paar dagen Jakarta (weerom niet onze lievelingsstad) en door naar Yogjakarta: een kleiner en gezelliger plekje. Yogjakarta is ook de ideale uitvalbasis voor trips naar mooie omliggende plekjes:

Onze eerste tweedaagse hebben we gevuld met een trip naar de vulkaan Bromo. Samen met een toffe bende (deze keer eens niet 60jarigen die lopen te pronken met 16jarige thaise meisjes) zaten we uren in een busje om de zon te zien opkomen boven de vulkaan! Supermooi en voor de eerste keer in Azie eens koud!



Daarna zijn we ook Prambanan (zie de kerstfoto) gaan bezoeken. Doordat dit tempelcomplex onlangs door een aardbeving ingestortte, stond alles onder de stellingen en echt boeiend was het dus ook niet... :)


Een daguitstap naar het Dieng-plateau gaf ons wat tempels in het groen, een 'gekleurd' meer en een paar extreem stinkende hot springs... Leuke dag, veel gezien en doodmoe!




Op kerstavond vonden Disneyfan Fie en Mary DE plek om Kerst te vieren: geen kerstliederen voor ons dit jaar maar een twee-uurlange-balade-cd van al de bekenste meezingers uit het land der tekenfilms! whoewhoew!

Gisteren hebben Borubudur bezocht; een supermooie grote tempel ten midden van een jungle-landschap!


Vandaag lassen we een rust- en leesdag in want de voorbjie dagen waren extreem vermoeiend! De 30e vliegen we weerom richting Singapore om daar onze 'mysterious guest' op te pikken :) jochei!
zoenen met kerstballen

donderdag 25 december 2008

Merry Christmas!

Greetings from:

The airport



Ho Chi Minh City



Yogjakarta
Snel meer nieuws!

donderdag 11 december 2008

wij reizen om te leren... door heel het land!

Na wat stranddagen, twee verloren dagen en afgelaste boten zijn we dan toch aangekomen in Can Tho, een dorpje aan de Mekong Delta. Morgen gaan we alweer door tot in Ho Chi Minh City!
De strandagen waren samengevat:
verse fruitsla en fruitshakes op het strand, wat liggen, wat lezen, wat snorkelen en wat verbranden!

Onze tocht naar Can Tho ging redelijk vlot (lees: mary zat tussen de kotsende kinderen op de boot! leve Touristil!)
DE oplossing voor volgepropte bussen

Nog voor we goed en wel aangekomen waren hadden we ons al een bootuitstap geregeld! (en we waren nog misselijk van de vorige!) Om 5:00 am gezakt en gepakt: Floating markets -eerder een opeenhoping van 4576 boten volgestouwd met fruit), een zonsopgang boven de Mekong, een rijstveld, rustige wateren en een noodle-fabriek!



Doodmoe, maar op naar het volgende avontuur!

Zoenen

vrijdag 5 december 2008

Deutsche Bank ten top!

Zoals we beloofden aan onze collega's van B-connected:
We denken aan jullie!
zoenen en zwaaien

van Team-Asia

dinsdag 2 december 2008

Kids and Heroes naar de AB!

Lieverds,

Onzer Moen is met zijn band, Kids and Heroes, uit 255 inzendingen geselecteerd voor de bannerconcerts van Axion.


De bannerwat? horen we jullie al denken... Neem een kijkje op:
beluister: Kids and Heroes
en wees een echte held en stem Kids and Heroes naar het podium van de AB!

Hoe? surf naar http://www.axionweb.be/, registreer je snel, klik door naar 'bannerconcerts' , scroll naar het bannerconcert van 'Kids and Heroes' en stem!! Indien je je niet wil registreren, kan je ook stemmen via sms door 'axion 10' te sms'en naar 5605. Dit kost je dan wel een halve euro. Je kan ook op beide manieren stemmen, maar maximaal 1 keer per sms en 1 keer online.

Jullie zijn schatten!

two for one doooollaaaaah

Hey harde werkers,

na een grensoversteek met de nodige cambodianen die absoluut onze visa wilden regelen en taxiritten verpatsen kwamen we aan in Siem Reap, de stad vlakbij de bekende Angkor Wat tempels. We vonden vrij snel een guesthouse met een gigantische kamer voor maar 2dollar per persoon en sinds we in Cambodia waren aangekomen, moesten/wilden we zeker zo snel mogelijk de plaatselijk Indier uitproberen. We waren meteen verslaafd aan zijn voedsel en wilden liefst elke dag bij hem gaan eten. Dat hebben we ook gedaan nadat onze eerste ervaring met het Khmer voedsel toch wel wat tegenstak. We moesten het eens proberen natuurlijk dus Fie en Moen bestellen allebei een overheerlijke curry en ik een fameuze BORBOR, eens zien wat dat zou geven. En oja, we wisten meteen dat Khmer niet onze favoriete keuken zou worden toen mijn BORBOR toch wel een worm bevatte. Gelukkig was mijn eten een uur te laat gekomen en hadden fie en moen het hunne al op, anders had niemand nog een hap binnen gekregen waarschijnlijk.

Nu, de Indier zou de komende vier dagen goeie zaken doen met ons.

De tweede dag kwamen we buiten bij onze knikkebollende vriend en kwam er een kindje naar mij, een jaar of tien met een baby van een paar maand op zijn arm. "I don't want money but can you please buy babypowder for my brother?" Ik dacht meteen van ja kinderen van een paar maand zouden toch best aan de borst kunnen drinken, maar ok misschien is de mama er niet meer dus ik koop een doos babypoeder. Hij wees natuurlijk meteen de grootste en duurste aan, maar ik besloot de kleinste en goedkoopste te nemen. Een kwartier later stoppen we aan een andere winkel voor water en zien daar een stuk of tien vrouwen met babies en blanken voor een gigantische rayon babypoeder staan. En dit in een winkel waar echt alleen toeristenspullen te koop waren. Redelijk verdacht dachten we, zeker toen een Hollands meisje ons wist te zeggen dat ze hier babies verhuren voor een dollar per dag. Totaal ontgoocheld in het goede van de mensen druipen wij af om nog uren over deze toestanden door te praten.

Kinderarbeid en uitbuiting zijn TE alomtegenwoordig in Cambodia. Niet alleen zie je overal panelen met "If you see childsexabuse please report" maar ze komen ook constant aan je hangen om vanalles te verkopen en te bedelen. Deze zinnen "You buy necklace ok ladyyyy", "You buy a book ok siiiiiiir" en "two for one doooollaaaaah" kregen we dan ook elke dag TE vaak te horen.

Onder andere bij de Angkor Wat tempels moest je ze echt als vliegen van je afslaan.



Fie en Moen hebben drie dagen Angkor Wat bezocht en ik een dag; omdat onze surprise visitor ook nog graag Angkor Wat zou doen en ik dus niet alles twee keer wil zien. Terwijl Fie en Moen dus heerlijk aan het tempelhoppen waren besloot ik om het zwembad op te zoeken, kwestie van toch nog een beetje te sporten. Oja sporten heb ik gedaan, in mijn zoektocht van drie uur naar het zwembad, op de middag, in de vlakke zon. Zwemmen is er echter niet van gekomen, want het zwembad bleek dicht te zijn.




Voor verhalen over de Angkor Tempels is het woord aan Fie en Moen




Onze eerste dag tempelhoppen besloten we alle drie maar als complete pasha's in een tuktuk (remorque-moto) weg te zakken en als uber-toerist de highlights van ankorland te doorkruisen. Onze 22jarige tuktukdriver was een extreem vriendelijke kerel, pakken minder opdringerig als de gemiddelde bestuurder, en werkte in Siem Reap enkel en alleen om de studies te betalen van zijn jongere broertjes en zusjes... (een *oooooh* is hier niet misplaatst). Steuners van het goede doel (zie mary's babypoeder verhaal boven) besloten we dan maar deze jonge knaap op een heerlijk middagmaal te verrassen en de vriendschap was compleet. De tempels zelf waren te mooi voor woorden en ze proberen te beschrijven zou hun alleen maar onrecht aandoen... Bij deze krijgt u wat teaser foto's en moet u zelf maar eens tot hier komen! (Het telefoonnr van Ry de schat van een tuktukdriver is 092141939)


Moedig als we zijn besloten Moen and Me dag twee te starten met een sunrise (om5a.m.(!)) over Ankor Wat en sportief wezen zat er die dag ook in want we huurden flink twee fietsen! Om 4u sochtends (help!) uit ons warme bed, in de pikkendonker op de vlo (ze hadden lichten!). Blijkbaar waren we niet de enige met dat strakke plan waardoor de queeste naar Ankor Wat eerder een "volg de tuktuks en andere (snellere) fietsers"-actie werd. Een ontbijtje aan de voet van der Wat maakte de dag compleet.
Een 40tal km later kwamen we vermoeid, bezweet en hongerig toe in het Guesthouse... De "grote toer" was misschien iets te hoog gegrepen want de billetjes zagen (en voelden) flink rood (en het was niet van de zon). Maar dank de Heer (of Buddha in dit geval?) voor de heerlijk bewolkte dag -> uitermate geschikt voor de fietsuitstap.


Dag drie gingen we nog wat verder (weerom met Ry die zijn geluk niet opkon en ons stralenderwijs kwam oppikken nadat we hem even opbeldden). Sculpturen uitgehouwen uit en in de rivierbedding, een waterval en de mooiste 3D-graveringen op een Ankoriaanse tempel (niet voor niets de kroon van Ankor Wat genaamd). Omdat woorden tekort schieten, hebben we wat foto's verspreid: jochei! spelletjes! (dat houdt jullie wakker en bij de pinken)



Van Siem Reap naar Phnom Penh (de hoofdstad).

Om het kort te houden ( waarschijnlijk is 3/4e ondertussen toch al gestopt met lezen, zo niet: bonuspunten voor u!):

-Weer Indisch gegeten (jaajaa de noodels komen ons strot uit, bij de een al wat meer als de ander)
-Tuol Sleng Musuem gaan bezoeken en daarna The Killing Fields: De Khmer Rouge heeft hier zo'n 30jaar geleden enorm veel mensen op brutale wijze gemarteld en vermoord.
Het museum (een van de gevangenissen van de Khmer Rouge) bestaat uit enorm veel fotomateriaal van de mensen (meestal onschuldigen) die daar effectief hebben vastgezeten plus een schets van de geschiedenis. The Killing Fields is een verzamelplaats van massagraven waar zo'n 9000 vrouwen, kinderen en mannen brutaal werden afgeslacht na hun "verblijf" in een van de gevangenissen (meestal Tuol Sleng).
-Royal Palace: veel goud, veel Buddah's, veel groen en veel geld kwijt aan de inkom. Hele mooie tempels, troonzaal en slaapplaats van de koning tussen het enige stukje natuur in heel Phnom Penh.


Van Phnom Penh naar Sihanoukville...
en daar zijn we nu!
Wat zon, zee, strand en vrouwen die om de 5botten komen vragen of ze uw oksels mogen epileren. Wat wil je nog meer?


Tot Schnell!



zondag 23 november 2008

Dode spoorwegen en het hellevuur

Na zo'n twaalf uur in bus, tuktuk, boot en taxi, haalden Kwok en ik het tot in Kanchanaburi. Onze mond viel toch even open van verbazing toen bleek dat ons hostel als het ware dreef op The River Kwai en we ons begaven tussen de lotussen!
Een stad met zowel natuur als cultuur EN geschiedenis, we deden even een vreugdedansje. Er was bovendien ook nog een nachtleven in Kanchanaburi, maar daarover later meer.

Onze eerste dag in the city of River Kwai hebben we gesleten in het Railway Museum, kwestie van te weten wat er allemaal gebeurd is op de plekken die je de volgende dagen te zien gaat krijgen. En in de straatjes tussen alle marktjes, eetstalletjes en winkeltjes. Blijven lachen om het feit dat de Thaien alles op stokjes, in zakjes en met rietjes verkopen!

Iedereen kent wel die schilderijen die bij de plaatselijke Chinees hangen: watervalletjes die bewegen, licht geven en gigantisch onnatuurlijke kleuren hebben, wel ze bestaan ECHT! Kwok en ik hebben er zelfs door geploeterd. Het is een eind klimmen tot helemaal bovenaan om alle zeven de trappen van de watervallen te zien en het is moeilijk om je niet te storen aan de bende Russen en Fransen die de klim absoluut in bikini en op flipflops willen doen om dan een fotoshoot te houden aan de watervallen. Maar het is wel prachtig om te zien en heerlijk verfrissend om de hitte van de klim van je af te spoelen in die heldere pools!


Tweede deel van de namiddag was iets minder verfrissend. Die begon met een inleiding op de manier waarop 100.000 Britten, Australiers, Thaien en Nederlanders omgekomen zijn als Prisoners Of War in WO2. Door het bouwen van een spoorweglijn van 415kilometer op 20 maanden tijd, met 1maaltijd per dag en malaria en cholera-epidemieen.
Waarna we dus ook effectief de spoorweg, en daarmee het slachtveld van zovelen, te zien kregen. Huivering!


Tenslotte ook een treinrit gemaakt over het deel van de spoorweg dat nog gebruikt wordt en een stukje brug. Dit zorgde echter voor een paar hartslagen meer, sinds de trein stampvol zat, ik in het deurgat ZONDER DEUR moest zitten en The River Kwai zo'n 50meter onder mij zag doorscheuren.


Diezelfde avond, nadat Kwok mij moest tegenhouden om de oude, vadsige, blanke venten niet met hun oorhaar van de jonge Thaise meisjes weg te trekken, belandden we in een bar waar effectief het mooiste meisje van heel Thailand werkte. Kwok won haar meteen voor zich met een origami-bloemetje, waarop zij een honderd keer mooier bloemetje teruggaf. Het klikte meteen en dit verhaal zou een heel mooi einde gehad hebben, moest de mooie Saa, Engels gesproken hebben. Maar het mocht niet zijn en Kwok moest met een gebroken hart terug naar Bangkok vertrekken. Na nog een helse shoptocht naar namaakgoederen is Kwok, met enige droefheid in zijn oogjes, terug naar Belgie gevlogen. Weliswaar met twee keer de bagage die hij mee naar hier had, want Fie, Moen en ik hebben wijselijk onze overbodige spullen in de zak van Kwok gedropt :D
Ik ben dan met de bus terug naar Surin gegaan om Fie en Moen te joinen voor een hels olifantenfestival met parades en optochten waar Aalst Carnaval iets van kan leren.

Intussen staat het ook vast dat we vanaf 30december weer met vier zullen zijn,
rara who would the secret visitor be?

Take care in the belgian cold, loved ones,
we'll keep it warm for ya_

Want een olifant loopt door!

Het zal misschien een beetje debiel klinken, maar het paradijslijke eiland Koh Chang in Thailand heeft 1 ding gemeen met het nu ijskoude Brussel (*gniefelgniefel*); de ring is niet rond!

Na onze fantastische olifantentocht gingen Marieke en Kwok met de ferry terug richting vasteland. Sofie en ik besloten nog even langer te genieten van zon, zee en strand en vertrokken naar Long Beach. Long beach is een van de laatste ongerepte stranden van Koh Chang en bijgevolg dus de ideale plek om tot absolute rust te komen. Het enige nadeel is dat, zoals ik al zei, de `ring rond Koh Chang` niet rond is en dus niet doorloopt tot Long Beach. Het was een heftige rit van anderhalf uur, (waarvan voor minstens een half uur de weg spoorloos was) maar het was absoluut de moeite.
Aangezien we al enkele dagen in "uitrustmodus" op Lonely Beach spendeerden, besloten we maar 1 nachtje op Long Beach te blijven.

Volgende dag naar de ferry dus, next stop: Surin

Surin, zoals u in een bericht van Kwok en Marieke kon lezen, de Olifantenstad. Al bij al is het stadje Surin zelf nogal rustig (lees: saai), maar rondom dit stadje zijn er; het olifantendorp, het zijdeweversdorp, het zilverbewerkersdorp, enzovoort. Ideaal om te bezoeken vanuit Surin, ware het niet dat (ondanks onduidelijke data in de reisgidsen) het laatste weekend van november in Surin het olifantenfestival plaatvindt. Onze timing zat dus bijna helemaal goed!

Sofie en ik (K/Moen) besloten dus om te blijven hangen voor het festival. En beter nog, we hebben zelfs Marieke, die Kwok zou droppen in Bangkok, overtuigd om naar Surin af te reizen.

Het olifantenfestival bood vanalle spectakel, de enige moeilijkheid was nu het festivalprogramma vertaald te krijgen. De stad Surin hing vol affiches met daarop het programma van het festival, NATUURLIJK in het Thais en amper een Thai die genoeg engels sprak om ons een duidelijke vertaling te geven. Maar uiteindelijk doel quasi bereikt- reken alvast wat uurmarges in.


Om het festval te openen bouwden de verschillende scholen van Surin en omstreken fenomenaal prachtige praalwagens die in een stoet door het stadje paradeerden, met als centraal thema uiteraard; de olifant. Het leuke aan deze praalwagens was bovendien dat ze volledig uit Bamboe, fruit en groenten werden opgebouwd.


De ochtend nadien (vrijdag) was er het olifantenbuffet. Er werd voor alle deelnemende olifanten (zo'n 200) een gigantisch buffet van bananen, meloenen, rapen, komkommers, ananassen en veel meer, uitgestald op een ellenlange buffettafel. Na opnieuw een parade door de stad, deze keer met de olifanten erbij, mochten deze grijze reuzen zichzelf volproppen met al dat lekkers. Geweldig om te zien. Moest iemand het zich afvragen, het buffet is tot op de laatste banaan opgepeuzeld (weliswaar met wat hulp van lokale armere bevolking die op tactische wijze een grote zak had meegenomen die voor de parade op een even tactische wijze werd volgepropt met gezonde snacks voor de hele familie).


Er was ons ook verteld dat later die dag een generale repetitie zou plaatsvinden van 'the elephant round up', de show van zaterdag en zondag waarin de olifanten kunstjes doen en voetbal spelen enzo (jeej). Wij dachten; ideaal moment om die Thaien te tonen dat een Belg ook 'tactisch' en 'wicked' kan zijn en we trokken 'tactisch' richting het olifantenstadion. Jammergenoeg bleek achteraf dat de generale repetitie verschoven was naar donderdag en dat we die dus 'tactisch' gemist hadden. Jammer maar helaas.



Met een overdosis aan olifanten besloten Sofie, Marieke en ik om onze zakken te pakken en de volgende ochtend richting Cambodia te trekken.
Cambodia, land van de Khmer, Angkors en ... euhm ... Cambodianen zeker!?
De volgende dagen bezoeken we het legendarische Angkor Wat, maar daarover later meer.

zaterdag 15 november 2008

Zweten

Beste fans en jaloerserikken,
wij zijn intussen nog steeds op Koh Chango omdat wij
1. GEEN tamzakken zijn en wel degelijk een tocht door de jungle wilden maken
2. het zwemmen met olifanten ons een absolute must leek
3. omdat een paar extra uurtjes strand toch nooit kwaad kunnen :)

Daarom hebben wij dus ons zuurverdiende geld besteed aan een Thaise Mougly die ons met zijn apenman (hij leek effectief op een aap) recht naar de top van de hoogste berg op het eiland gidste!
Dit was een hele zware tocht, voor sommige was de klim al iets moeilijker dan voor anderen (Tiens wie zou er beter stoppen met roken?) . Ja ik heb me geamuseerd met 80jarige vriend de apenman helemaal achteraan :) maar uiteindelijk heb ik (wel een kwartier later) net zoals Kwok, Moen en Fie, de top bereikt, waar natuurlijk een prachtige view over het eiland en de zee te zien was. We hebben nog nooit zo hard gestonken naar zweet, muggenspul, zonnecreme, rubber die uit de bomen gleed en wel ja nog eens zweet. Allemaal een stel blijnen, blauwe plekken en schrammen rijker konden we (naar ons eigen idee in een matige) waterval springen en heerlijk afkoelen en een mooie sunset aanschouwen op het paradijslijke strand dat u al eerder te zien kreeg.

Dezelfde avond kochten we een ticket om op zaterdag naar een nog mooier strand te gaan, maar toen Moen opeens een flyer zag liggen over een tour waar je met olifanten kon zwemmen, hebben we die arme vrouw om half twaalf 's nachts wakker gebeld om een tour vast te leggen.
De foto's spreken waarschijnlijk voor zich maar het is dus absoluut on-voor-stel-baar om met een olifant het meer in te duiken en daar dan plezier mee te maken in het water. Jaja de douche als hij water uit zijn slurf spuit, lekker tuimelen en Fie en Mary kopje onder krijgen en natuurlijk niet te vergeten: net voor wij allemaal het water uitgingen toch nog een heerlijke drol in het water placeren!
Morgen splitten we terug, Fie en Moen blijven nog een dagje op Koh Chang om toch nog naar het verlaten strand te gaan. Kwok en Mary trekken door naar Kanchanaburi waar de film The River Kwai is opgenomen!
In geval van nood of te erg gemis (rekening houdend dat het hier 6uur later is):
Fie: +66879382025
Moen: +66879382066
Marieke: +66879382050

donderdag 13 november 2008

Hete Kussen uit Koh Chang

Lieverds,
met ons gaat alles goed! Een paar dagen vakantie op vakantie...zon, zee, strand en verse fruitshakes!
Veel meer moeten we er niet op zeggen: